കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു ഇറ്റലി സെറ്റിൽഡ് ദമ്പതികൾ കൺസൽട്ടിങ്ങിന് വന്നിരുന്നു. ഉച്ച ഭക്ഷണ സമയം ആയപ്പോൾ പുറത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോകാൻ ക്ഷണിച്ചു. വീട്ടിൽ നിന്ന് ഭക്ഷണം കൊണ്ട് വന്നിരുന്നത് കൊണ്ട് ഞാൻ കൂടെ പോയില്ല. അവർ പാൽക്കപ്പ എന്ന ഭക്ഷണവിഭവത്തെ പറ്റി എവിടെ നിന്നോ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അവർക്ക് അതാണ് കഴിക്കേണ്ടത്. ഓഫീസിനടുത്ത് തന്നെ ഉള്ള ഒരു റെസ്റ്റോറന്റിലെ പാൽക്കപ്പ അത്യാവശ്യം നിലവാരം ഉള്ളതാണ്. ഞാൻ അവരെ അവിടെ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്ത് പോന്നു. തിരിച്ചു വന്ന അവർക്ക് പാൽക്കപ്പയെ പറ്റി പറഞ്ഞിട്ടും പറഞ്ഞിട്ടും മതിയാവുന്നില്ല. പിന്നെ അവർക്ക് കഴിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് നാടൻ കപ്പയും പോട്ടിയും ആയിരുന്നു. അതിന് പറ്റിയ ഒരു തട്ട് കടയും ഞാൻ അവർക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുത്തു. കപ്പയുടെ ടേസ്റ്റിനെപ്പറ്റിയും ഗുണഗണങ്ങളെയും പാട്ടി നീണ്ട ക്ളാസ് എടുത്തിട്ടാണ് അവർ പോയത്. കപ്പ ഏത് രൂപത്തിലും ഭാവത്തിലും എനിക്കും ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ആഹാര സാധനമാണ്. എന്നാൽ കുറച്ച് കപ്പ പുരാണവും കപ്പ മാഹാത്മ്യവും ഡോക്യുമെന്റ് ചെയ്തേക്കാം എന്ന് കരുതി.
നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും സാധാരണമായ നാടൻ ഭക്ഷണമേതാണ് എന്ന ചോദ്യം ചോദിച്ചാൽ എന്തായിരിക്കും മറുപടി ?
“കപ്പയും മീൻകറിയും" എന്നായിരിക്കും നമ്മളിൽ മിക്കവരും ഒറ്റയടിക്ക് പറയുക
എന്നാൽ കപ്പ കേരളത്തിന്റെ സ്വന്തം ഭക്ഷണമാണോ?”
“അതെ… പിന്നെന്താ സംശയം !!??”
പക്ഷേ, ആ കപ്പയുടെ ചരിത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ നമ്മൾ എത്തുന്നത് കേരളത്തിലല്ല… കേരളത്തിന്റെ തനത് നാടൻ വിഭവമെന്ന നിലയിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കപ്പ അഥവാ മരച്ചീനി, നാടൻ പോയിട്ട് സങ്കര ഇനം പോലുമല്ല; തനി വിദേശിയാണ്. തെക്കേ അമേരിക്കയിലെ തെക്കൻ അമസോൺ തട (Southern Amazon basin) ങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ബ്രസീലിലെ മഴക്കാടുകളിൽ നിന്നാണ് കേരളീയരുടെ എക്കാലത്തെയും പ്രിയപ്പെട്ട ഭക്ഷണമായ കപ്പയുടെ ഉത്ഭവം. ഇന്നത്തെ ബ്രസീലിലെ റോണ്ടോനിയ (Rondônia), മറ്റോ ഗ്രോസോ (Mato Grosso) സംസ്ഥാനങ്ങളും അതിനോട് ചേർന്ന ബൊളീവിയയുടെ ഭാഗങ്ങളുമായിരുന്നു കപ്പയുടെ പിള്ളത്തൊട്ടിൽ എന്ന് ജനിതക പരീക്ഷണങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള ശാസ്ത്രീയ പഠനങ്ങൾ സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. Manihot esculenta എന്ന ശാസ്ത്രനാമത്തിലാണ് ഇവാൻ ഇപ്പോൾ അറിയപ്പെടുന്നത് (ഞാൻ സ്ക്കൂളിൽ പഠിച്ചത് Manihot utilissima എന്നായിരുന്നു; ഇപ്പൊ അത് മാറിയത് എങ്ങനെയാണോ !?). ഒരു സെർച്ചിങ്ങിൽ കയ്പുള്ള കപ്പ Manihot esculenta എന്നും കയ്പ്പില്ലാത്തത് Manihot utilissima എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് കണ്ടു.
രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധ സമയത്ത് ബർമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അരിയുടെ വരവ് നിലച്ചപ്പോൾ കേരളത്തിൽ വീണ്ടും കടുത്ത പട്ടിണിയുണ്ടായി. ആ സമയത്ത് ചിത്തിര തിരുനാൾ മഹാരാജാവിന്റെയും സർ സി.പി. രാമസ്വാമി അയ്യരുടെയും ഭരണകാലത്ത് കപ്പ കൃഷി വൻതോതിൽ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുകയും, അനേകം മലയാളികളുടെ ജീവൻ പട്ടിണിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു.
പണ്ട് കാലത്ത് ഇത് “പാവപ്പെട്ടവന്റെ ഭക്ഷണം” അല്ലെങ്കിൽ “പഞ്ഞ കാല ഭക്ഷണം” എന്നൊക്കെ വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നാൽ കാലം മാറിയതോടെ അത്തരം classist പരിഹാസമൊക്കെ പോയി എന്ന് മാത്രമല്ല പണക്കാരെന്നോ പാവപ്പെട്ടവരെന്നോ പണ്ഡിതരെന്നോ പാമരരെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ കുടിൽ മുതൽ കൊട്ടാരം വരെ സ്വീകാര്യതയുള്ള പ്രിയ വിഭവമായി. തട്ട് കടകളിൽ മുതൽ പഞ്ച നക്ഷത്ര ഹോട്ടലുകളിൽ വരെ കപ്പയിൽ നിന്നുണ്ടാക്കുന്ന വിഭവങ്ങൾ വിളമ്പുന്നു.
മനുഷ്യർ കപ്പ കൃഷി ചെയ്തു തുടങ്ങിയിട്ട് ഏകദേശം 9,000 വർഷം വരെ പഴക്കമുണ്ടാകാമെന്ന് Food and Agriculture Organization of the United Nations രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അതായത് അമേരിക്കയിലെ പ്രാചീന കർഷക സമൂഹങ്ങളുടെ വളരെ പഴയ ഭക്ഷ്യ വിളകളിലൊന്നാണ് കപ്പ. കൊളംബസ് അമേരിക്കയിലെത്തുന്നതിന് മുമ്പുതന്നെ South America, Central America, Caribbean എന്നിവിടങ്ങളിലെ indigenous ജനവിഭാഗങ്ങൾ കപ്പ വ്യാപകമായി കൃഷി ചെയ്തിരുന്നു.
നീർവാർച്ചയുള്ള മണ്ണാണ് കപ്പ കൃഷിക്ക് അനുയോജ്യം. മണ്ണ് ഇളക്കി കൂനകൾ ഉണ്ടാക്കിയാണ് സാധാരണ കൃഷി ചെയ്യാറ്. ഇത്തരം കൂനകളെ കപ്പക്കൂടം, കപ്പക്കൂന എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്നു. ശൈത്യം കപ്പ കൃഷിക്ക് അനുയോജ്യമല്ല. വെള്ളം കെട്ടിനിൽക്കാത്ത മണൽക്കൂട്ടുന്ന നിലങ്ങളിൽ ചെടി നന്നായി വളരുന്നു. കപ്പത്തണ്ട് ഒരു ചാൺ നീളത്തിലുള്ള ചെറു കഷണങ്ങളാക്കി മുറിച്ച് മണ്ണിൽ കുഴിച്ച് വച്ചാണ് വളർത്തുന്നത്. ഏകദേശം എട്ട് മുതൽ പത്ത് മാസം കൊണ്ട് കിഴങ്ങുകൾ പാകമാവുന്നു. കുറഞ്ഞ കാലദൈർഘ്യം കൊണ്ട് വിളവെടുപ്പിനു പര്യാപ്തമാവുന്ന കപ്പയുടെ പ്രധാന ശത്രു പെരുച്ചാഴി അല്ലെങ്കിൽ എലി വർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ട ജീവികളാണ്.


